Begroting 2018; ongezien wordt voor astronomische bedragen schuld gemaakt

Dinsdag 7 november 2017, het jaarlijkse Graafse evenement van de hamerslagen. De behandeling van de begroting 2018. De begroting zonder slag of stoot door de gemeenteraad gejast. Het enige raadslid dat er voor paste om het pakket voor zijn rekening te nemen, was Ben Litjens. In z’n eentje; want de rest van de oppositie, VPGrave en Litjens’ eigen partij, Keerpunt, zit op het vinkentouw te hippen voor een plekje in de eerstvolgende coalitie. Verkeert dus in de modus van ‘Als jij mij leuk vindt, vind ik jou ook leuk. Zullen we samen spelen?’  

Astronomische schuld

Desondanks was de inzet hoog. De begroting was er een in een reeks van inmiddels vijf jaar, waarin Grave beleidsmatig (trendmatig) de schulden laat oplopen met bedragen die bepaald niet over het hoofd gezien kunnen worden. De cijfers… De totale schuldenlast van de gemeente blijkt opgelopen van bijna 6 miljoen aan het eind van 2012 tot ruim 35 miljoen aan het eind van 2017.  In dezelfde tijdsspanne zijn de (gereserveerde) voorzieningen gedaald van € 12.611 naar € 8.019 miljoen en is het eigen vermogen geslonken van € 22.706 miljoen naar € 17.333 miljoen.
Onze politiek (b-)lijkt zo te werken, dat de raad klakkeloos een begroting goedkeurt die zo is opgesteld dat raadsleden de essentie ervan niet bevroeden, dat er voor astronomische bedragen schuld gemaakt wordt. Noch lijkt men zich gedachten te maken over de vraag met welk doel dit gebeurt. De conclusie ligt voor het oprapen, dat het onze meerderheid geen donder interesseert. Informatie hierover die wij (Wil Baaijens en ondergetekende) aan alle raadsleden toespeelden, kwam kennelijk niet in de kraam van pas. Die werd genegeerd, terwijl wij alle gegevens uit de begroting zelf gepeurd hebben, na er alle programmabegroting-flauwekul van afgepeld te hebben. (Inderdaad; het werk van raadsleden die zichzelf serieus nemen.) Het is te triest voor woorden, dat een college zo’n flutbegroting aanreikt en dat de raad daarmee akkoord gaat; dat de raadsleden de vingers in de oren stoppen om geen kritiek te hoeven horen. Op vraag van Wil Baaijens aan een vijftal raadsleden hoeveel schuld Grave heeft, was het veelzeggende antwoord: ‘dat weten wij niet…’ Ze stemden alle vijf voor aanname van de begroting!

Een grote pot slappe hap

De oppositie geeft zo mogelijk een nog tranentrekkender beeld te zien. Beide partijen, Keerpunt en VPGrave, dromen van het pluche en in Grave betekent dit tegen verkiezingstijd dat je je gedeisd houdt om niemand tegen het hoofd te stoten. In verkiezingsmodus maak je je als oppositiepartij niet druk over een miljoen of vijfendertig meer of minder schuld. Dan telt alleen: ‘Als jij mij leuk vindt, vind ik jou ook leuk. Zullen we straks samen spelen?’ Onze gemeenteraad is bijgevolg  niet meer dan een grote pot slappe hap. Met een uitzondering; één raadslid dat duidelijk wel de moeite genomen heeft de sommetjes in de begroting na te rekenen en te herleiden tot de essentie. Alleen raadslid Litjens paste ervoor de schone schijn van een bestuurskrachtig Grave op te houden en te financieren met schuld en potverteren. Hij gaf met zijn tegenstem te kennen: dit kan niet! Of liever: dit deugt niet! Overigens, nog een ten hemel schreiende aanfluiting van het recht van een raadslid… Litjens wil een gesprek met de accountant over de begroting en college en raad bestaan het dat te blokkeren. Heb je het over ‘het budgetrecht’ van de raad, nota bene! Belachelijk! Nog belachelijker, dat de hele gemeenteraad dit laat gebeuren. Democratie van de geitenfokvereniging anno 1920.

Voor lichtgelovigen en ongeïnteresseerden

De beschreven gang van zaken geeft een naargeestig beeld van hoe onze politici met bestuur en politiek omgaan. Wat zou hun toekomstbeeld voor Grave zijn? Met name dat eeuwige alleluja van LPG-leider Rick Joosten over ons zelfstandig Grave… Moet dat met schuld en potverteren bekostigd worden? Blijkbaar durft de partij zich geen enkele gedachte te maken over de betaalbaarheid van haar toekomstdroom.
Het zijn de bewegingen van een gemeentebestuur -we kennen dat van Ravenstein of Lith- dat in de aanloop naar een onafwendbare herindeling de eindjes niet meer aan elkaar geknoopt krijgt en vervolgens de burgemeester als zondebok de woestijn in stuurt. De gang van zaken rond de begroting van 2018 laat een gemeente zien die bestuurlijk aan het eind van haar Latijn is. De boekhouding is afgestemd op lichtgelovigen en ongeïnteresseerden (respectievelijk onze raadsleden en de meerderheid van onze burgerij). Onderwijl vinden onze bestuurders elkaar op de wens er samen een gerieflijk eind aan te breien. Ongezien worden goedwillende raadleden voor het karretje gespannen van dwepers en bestuurders die alleen maar denken: ‘wat maakt het uit, zolang ze mij emplooi bieden?’ Niet voor niets dat het vertrouwen van de Gravenaar in zijn bestuur minimaal is. Ons bestuur staat voor niets anders dan een bak ellende die sierlijk over ons leeg gegoten wordt.

Ben Bongaards; www.gravepolitiek.nl

*1) https://nl.wikipedia.org/wiki/Precariobelasting
*2)
http://www.gravepolitiek.nl/index.php/politiek-commentaar/348-wat-zou-de-logica-zijn-achter-de-ingewikkelde-programmabegroting








alle inhoud op www.gravekiest.nl valt onder © en mag niet zonder toestemming gepubliceert worden.